یه روزی، چند سال پیش، یه دوستی‌ به یه نکته جالبی‌ اشاره کرد، که هنوز که هنوزه یادم هست.

گفت تو هواپیما وقتی‌ اکسیژن کابین کم میشه، والدین اول باید ماسک خودشون رو بگذرند و بعد ماسک بچه رو. در زندگی‌ هم همین‌طوره. اگه قرار هست مراقب کسی‌ باشیم، اول خودمون باید سالم و سرحال باشیم، تا بتونیم مراقبت لازم رو به موجود دیگه بدیم.

این سالهاست که یاد من مونده. حالا که بچه دار شدم، همیشه یادم هست، اگه خودم سالم و سر حال نباشم، اگه همسرم، و تمام اطرافیانی که رو کمکشون حساب می‌کنم سالم و سر دماغ نباشند، مراقبت از کودک -یا هر کسی که به ما وابسته هست- مشکل پیدا میکنه.

—

شده فکر کنین اگه یه کاری رو بتونن انجام بدین، دیگه هر کاری رو توی این دنیا میتونین انجام بدین؟ بگذریم که وقتی‌ آدم کاره رو انجام میده، بلافاصله دنبال یه بزرگترش می‌گرده، ولی‌ به هر حال، خیلی‌ وقت‌ها آدم فکر میکنه این کار رو اگه بتونم بکنم، دیگه هر کاری رو توی دنیا می‌تونم انجام بدم.

حالا دقیقا در همین مرحله هستم. یک کاری هست که فکر می‌کنم اگه بتونم انجامش بدم، دیگه از عهده هر کاری بر خواهم اومد.

—

عاشق این قسمت جرج کارلین بودم همیشه. چون بچه نداشتم ترجیح میدادم به اشتراک نگذارمش.

حالا خودم بچه دارم، هنوز فکر می‌کنم واقعا راست میگه، و، خدا رو شکر حالا دیگه می‌تونم به اشتراک بگذارمش.

دوستتون دارم، خوش بگذره، به امید دیدار