من…تو…بهانه…

من…تو…بهانه…

حکایت من است و گل آقا و بهانه ها

بالاخره بارید،
آسمان را می گویم دیگر،
که روزها سر به گریبان بود.
حالا هی ابرهای سپید پنبه ای می ایند و می روند در خیالش،
که باز فکرهای دلگیر خاکستری نکند.

و تمام ناارامی های بی پایه و از سر دلخوشی دردانه ی من…که هنری ست نقابش را برداشتن, و…این همراه دیرین… عجیب هنرمند.

شعر از آژند اندازه گر

از خنده غش کردم.
یه کم بی تربیتیه ولی بانمکه!

دوستتون دارم. خوش بگذره. به امید دیدار

One Response

  1. salam kati jan,khoshhalam ke laghal kasio dari ke dard hatro barash begi.man ham dashtam amma az dastesh dadam. alan ke daram in ro barat minevisam enghadr ashk to cheshmam hast ke keybordo be sakhti mibinam . ghadre zendegit ro bedoon va az khoda mikhaham ke hamishe shaad bashi. man ham yek zamani mesle to boodam amma vaghti joda shodam fahmidam ke hichi dige zendegie avvale adam nemishe. man sennam kheili kame taze 27 va tajrobeie talkhe jodaiiro daram be doosh mikesham. to in ghorbat ham natoonestam kasio peida konam. moteassefane harki ta fahmid man joda shodam goft oh sorry va raft. kholase sareto dard naiaram amma ghadre zendegito bedoon ke zendegi kheili zood migzare zood tar az oon ke ghadresho bedooni. arezoomande arezoohaye ghashangat Helen