دهه ي بيست و سي دارن خيلي طول مي كشن. حس اش نيست ديگه. نمي شه يه جوري,‌ زودتر رفت دهه ي هفتاد و هشتاد؟ حتما بايد پنجاه شصت سالي منتظر شد؟ يه حس خفگي...اين همه انتظار...يا تكاپوي احمقانه ي هر روزه...براي چي؟ دوستتون دارم, خوش بگذره, به اميد ديدار