دهه ی بیست و سی دارن خیلی طول می کشن. حس اش نیست دیگه.
نمی شه یه جوری,‌ زودتر رفت دهه ی هفتاد و هشتاد؟ حتما باید پنجاه شصت سالی منتظر شد؟

یه حس خفگی…این همه انتظار…یا تکاپوی احمقانه ی هر روزه…برای چی؟

دوستتون دارم, خوش بگذره, به امید دیدار