تو ساعتي تو چراغي تو بستري تو سكوتي چگونه مي توانم كه غايبت بدانم مگر كه خفته باشي در اندوه هايت تو واژه اي تو كلامي تو بوسه اي تو سلامي چگونه مي توانم كه غايبت بدانم مگر كه مرده باشي در نامه هايت تو يادگاري تو وسوسه اي تو گفت و گوي دروني چگونه مي تواني كه غايبم بداني مگر كه مرده باشم من در حافظه ات بهانه ها را مرور كردم گذشته را به آفتاب سپردم به عشق مرده رضايت دادم يعني همين كه تو در دوردست زنده اي به سرنوشت رضايت دادم شعر از محمد علي سپانلو دوستتون دارم,‌خوش بگذره, به اميد ديدار