يه كتاب داره شهرنوش پارسي پور به نام “زنان بدون مردان”. فوق العاده قشنگ و قابل تامله.

جالبترين نكته توي كتاب به نظر من اين بود كه تنها زني كه تونست نور بشه, زني بود كه تاريكي مطلق رو تجربه كرده بود. و…
مفهوم نور و تاريكي در دنيا رو نمي دونم. نمي فهمم وجود دارند يا نه. فقط فكر مي كنم هر كسي مي تونه به اون حد دركي از نور برسه كه تاريكي به همون حد رو لمس كرده.

و متاسفانه هر دو “حس” هستند. به هيچ وجه نمي شه توضيحشون داد.
دوست دارم مرز خوبي و بدي رو توي زندگيم زير پا بگذارم و همه چيز رو تجربه كنم. فكر مي كنم اگه شيطان رو تجربه نكنيم هيچ وقت به درك خداوند نمي رسيم.
خدا و شيطان نوعي رو نمي گم. فقط منظورم متضاد هايي هستند كه تعريفشون كرده ايم.

نوعي لذت خاص رو دارم تجربه مي كنم. اين كه هيچ جوري هيچ عاملي جلوت رو نگيره براي اونچه كه مي خواي بكني و اون چيزي كه مي خواي باشي. اين كه مرزهات رو فقط خودت تعيين كني و بعد بدوني كه خودت چي هستي. دارم خودم رو كشف مي كنم.
يه دوستي ايميل فرستاده مي گه مواظب باش سر گيجه نگيري!!! به نوعي راست مي گه.
توي خلا هستم. خودم دارم قدم بر مي دارم. براي اولين بار در زندگيم بي اين كه هيچ چيزي من رو محدود كنه, به طرف اونچه كه مي خوام مي رم. و براي اولين بار در زندگيم احساس مي كنم زندگيم توي دستهاي خودمه و خودم تعيين مي كنم كه چه مي خوام بكنم و از چه چيزي لذت مي برم.

زيادي خوشحال و خوشبختم. گاهي وقت ها مي ترسم.
يادمه مامانم هميشه مي گفت:‌ خداوند حسودترين موجوده. و خيلي اوقات چيزهايي رو كه خيلي كامل هستند به هم مي ريزه. اگه حرفش راست باشه ترس من بي جهت نيست.

اما كسي به من ياد داد كه از آينده نترسم. وقتي رسيد, خود به خود مي شه باهاش مواجه شد.
امروز اون جايي ايستاده ام كه سال ها به خاطرش تلاش كردم و هرگز فكر نمي كردم اينقدر دلپذير باشه.

امروز “من” يه كمي زيادي “من” هستم. و با هيچ چيزي عوضش نمي كنم.

دوستتون دارم, خوش بگذره, به اميد ديدار

پيوست: يادداشت بالا اين لحظه ي “من” بود كه دوست داشتم ثبت بشه چون خيلي حس خوبي داشتم. اگه در هم و برهمه طبيعيه. سير فكري آدم اگه جهت پيدا نكنه معمولا شبيه نقاشي كوبيسم مي شه نه رئال. اون بالايي هم يه جورايي يه يادداشت كوبيسمه!!!

هورا…
كت بالو اصلاح شد. حداقل براي مدتي اصلاحتر شد. بله…به اين موضوع اعتقاد پيدا كردم كه ما در برخوردهامون و در طول زندگي تصحيح ميشيم.

همين الان از يه جلسه ي كوچولوي سه نفره ي بگو و بخند با مارك و استيو بر مي گردم. حالا بايد وقت بگذارم و روش كار كنم. كارها رو قسمت كردم و اومدم. اين گيج خوردن بعضي ها خيلي باحاله. مطمئن هستم كه از الان اگه صد سال هم بگذره مارك و استيو نمي تونن مدير پروژه بشند. تقريبا وسط كار يادشون مي ره دنبال چي هستند. نمي تونن فازبندي كنن و بوم…خل مي شند. فكر كنم اگه عقلشون برسه روزي دوازده بار بايد خدا رو شكر كنند به خاطر وجود من!!!

بله.. نشستم و كامنت ها رو خوندم و فكر كردم و فكر كردم و ديدم كه حرف مسافر و كاپيتان هم درسته.
اعتماد به نفس و تلاش و منطق و تسلط به خود و به كار حرف اول رو ميزنه. بنابراين يه شروع ديگه, با تلاش و اعتماد به نفس بيشتر. تا…برسه به جايي كه دوباره انرژي ام از دست بره و كم بيارم و بنا رو بگذارم به بدجنسي.

—————

سهميه ي خنده ي امروزم رسيد. رفته بودم ورزش, روي ترد ميل يه مجله باز كردم كه بخونم. در مورد مهاجرت هاي كاري به كانادا نوشته بود. يكي از گروههاي شغلي كه براي مهاجرت در خواست مي دن استريپر ها هستند. حالا بامزه اينه كه بنا به گفته ي اين مجله افسر مهاجرت بايد عكس هاي اينها رو ببينه و تشخيص بده كه آيا براي اين شغل شايستگي لازم رو دارند يا نه.
تازه يه موضوع ديگه. هيچ وقت فكر نمي كردم كه كشوري توي مشاغل مورد نيازش استريپر هم باشه. معمولا در تمام كشورها از هر دو جنس اش به اندازه ي كافي پيدا مي شه. كشورها در هر چيزي كه خودكفا نباشند توي اين يكي معمولا خودكفا هستند,خصوصا اينجا كه از مشاغل عادي به حساب مياد. مگه اين كه بخوان كيفيت كار رو بالا ببرند!!!‌ يا اين كه تبادل فرهنگي داشته باشند.
خلاصه كه به اندازه ي ده دقيقه داشتم تنهايي با خودم به جنبه هاي مختلف و مصاحبه ي مهاجرتي فكر مي كردم و مي خنديدم.
در ضمن موفقيت كاري يك استريپر با چي سنجيده مي شه لطفا؟ و شايستگي اش براي كسب امتياز مهاجرت..اومديم و افسري كه بايد پرونده رو مطالعه مي كرد از ريخت و هيكل خانم يا آقا خوشش نيومد. سليقه ايه ديگه.

به هر حال بامزه بود. هم افسر مهاجرت, هم استريپر.
——————-

ديروز كلاس فرانسه كه رفتم ديدم يه خانومي يه كلاه گيس گنده ي صورتي گذاشته روي سرش, يه خز زرد شله زردي هم بسته به گردنش. پشت چشم هاش ستاره چسبونده, و خلاصه قيافه ي خيلي عجيب براي خودش درست كرده. معلوم شد كه اين يكي از معلم هاي اونجاست كه به استقبال هالووين رفته. منتها گويا خانمه كمي غير عاديه. مثلا صبح هاي شنبه كه قهوه و پيراشكي ميدن اون واسه ي قهوه و پيراشكي آواز مي خونه. وقتي مي خواد كپي بگيره واسه ي دستگاه فتوكپي آواز مي خونه و معمولا هم آخر آوازش كه مي شه دستگاه خراب مي شه و از كار وا مي سته و بقيه ي معلم ها مي مونند انگشت به دهن كه چكار كنند. سر كلاس هم به جاي اين كه درست و حسابي درس بده به هر بهانه اي آواز مي خونه و مي گه “ا..لا..لا”. خلاصه با اين كه در نظر اول به نظر مياد آدم دوست داشتني بامزه اي بايد باشه ولي جنبه ي اعصاب خرد كني اش به بامزه بودنش مي چربه.
كل كلاس و معلم هاي كلاس و كاركنان از دستش به فغان بودند.
————-

همين ديگه. تموم شد.

دوستتون دارم, خوش بگذره, به اميد ديدار

عالي شد. با دو نفر روي يك پروژه كار مي كنم. اول كار من داشتم بدجنسي مي كردم. حالا يكي ديگه شون افتاده روي دنده ي بدجنسي!! من افتادم به غلط كردن و دارم جون مي كنم كه دوباره باهاشون از در دوستي در بيام. يعني چاره اي غير از اين ندارم!!! هميشه بايد يه بالانس داشته باشي بين اين دو تا. بدجنسي و دوستي.
اين رقابت توي كار آدم رو خل مي كنه. در عين حال كه بايد حواست باشه كه كسي ازت جلو نزنه, بايد هم حواست باشه كه خيلي حرص بقيه رو در نياري. خير..توي كار فقط علم و دانش كافي نيست. بايد هوش داشته باشي و روابط كاري رو بلد باشي.
اگه تا قبل از ايميل استيو, آقا جيمي برسه اينجا, من بازي رو تا حدودي مي برم. وگرنه كه بايد يه كمي بيشتر جون بكنم.
(خوبه برم توي دستشويي رو بگردم شايد آقا جيمي رو اونجا پيدا كنم).

جونم واستون بگه كه حرف پول و موفقيت كه پيش مياد حفظ انسانيت مشكل مي شه. آخرش هم هيچي به هيچي. از اولي كه رفتم سركار تا حالا همين بوده. رقابت و جنس خرابي و دوستي. كج دار و مريز.

از موضوعات زير يكي را انتخاب كرده و در كامنت دوني بنويسيد:

موضوع انشاي اول:

جايگاه انسانيت در روابط كاري.

موضوع انشاي دوم:

چگونه مي توان در رقابت هاي كاري موفق بود.

موضوع انشاي سوم:

چگونه باهوشياري بيشتر با همكاران خود ارتباط برقرار كنيم.

موضوع انشاي چهارم:

جايگاه دستمال يزدي در موفقيت كاري

موضوع انشاي پنجم:

اين نيز بگذرد.

بله…بايد پذيرفت. همه ي ملت مي خوان موفقيت از آن خودشون باشه. همه ي آدم ها هم دوست دارند با كمترين زحمت بيشترين نتيجه رو بگيرند. و..بعضي هاشون هم مثل بعضي وقت هاي من,‌ جنس خراب مي شند و مي خوان به كسي اطلاعات ندن و كار رو خودشون انجام بدن و تازه كسي هم بهشون نگه چرا. اونوقت وسط كار گند مي زنند. طرف مي فهمه و مي گه كور خوندي.

اعتراف مي كنم, بدجنسي كت بالو كشف شد, و كت بالوي بدجنس به سزاي اعمال كثيفش رسيد. منتها از اون جايي كه ذات خراب بشريت اصلاح پذير نيست, و نيز كت بالو هم بشري است از نوع جنس خراب,‌ بازهم به نقشه هاي كثيف خودش ادامه مي ده. شما ياد بگيريد و هرگز چنين كارهاي زشتي در زندگي نكنيد. و بدونيد كه بدجنس هميشه به سزاي كارهاي نادرستش مي رسه.

رفتم سراغ پروژه. بي خيال استيو و مارك. از يه گوشه ي ديگه ي پروژه شروع مي كنم و خر خودم رو مي رونم. عمرا هيچ كدومشون هوش و درك فوق العاده ي من رو داشته باشند. به خيالشون رسيده. هه..

من آنم كه رستم بود پهلوان

team work همينه ديگه.

دوستتون دارم, خوش بگذره, به اميد ديدار

برادر کوچولوم توی کنکور فوق لیسانس نفر اول شده. کارنامه اش که اومده دیده اند که رتبه اش ۱ است.

معمولا جوری دلم براش ضعف می ره که قابل توصیف نیست. تنها کسی توی خانواده ام هست که به تمام معنی کلمه یادش که می افتم دلم براش ضعف می ره.
———————–

اینقدر زندگی کردم که بفهمم از یه حدی که بیشتر کسی رو دوست داری, چی بودن اون شخص مهم نیست. این که برای تو هست یا نیست مهم نیست. این که تو رو دوست داره یا نه مهم نیست. این که کنارت هست یا نه مهم نیست. وجود اون شخص, صرف بودنش مهمه. از موفقیت هاش شادی سر تا پات رو می گیره, از یه لحظه حس شکست اش می خوای دنیا تموم بشه. از شادی هاش می خوای تمام دنیا رو چراغون کنی, با یه لحظه غمش می خوای دنیا رو خراب کنی. به خصوص وقتی فکر کنی هیچ کاری از دستت براش بر نمیاد. می دونی که حاضری خودت رو به معنای واقعی کلمه به آب و آتش بزنی که دنیا رو اون شکلی بکنی که اون می خواد, و می بینی که حتی اگه خودت رو تکه و پاره هم بکنی, بی فایده است. و اون لحظه فقط حس می کنی که چقدر بی مصرف هستی.

مهم نیست با تو شاده یا بی تو, مهم نیست با تو موفقه یا بی تو. حتی خودت رو از سر راهش کنار می کشی یا حتی خودت رو زیر پا می گذاری برای این که شاد باشه, و برای این که موفق باشه.

حالا هر چقدر دایره ی این دوست داشتنت آدم های بیشتری رو توی خودش بگیره, احساس خوشبختی بیشتری می کنی. و عجبا که برای من همیشه با یه دل ضعفه ی عجیب همراهه, درده یا ضعف نمی تونم تشخیص بدم. فقط می شه بگم یه حس خاصه توی قفسه ی سینه که نفسم رو تنگ می کنه.

یادم نمی ره جواب قبولی کنکور برادر کوچولوم رو که پای تلفن به من دادند بی اختیار فقط اشکهام سرازیر شد.زبونم بند اومد و دیگه نمی تونستم حرف بزنم. در مورد خودم اصلا و ابدا چنین اتفاقی نیفتاد.و..فهمیدم که شادی آدم وقتی نشات گرفته از شادی کسانیه که دوستشون داره بسیار کامل تر از شادی آدم به خاطر خودشه. و این…نهایت درده. و نهایت ناتوانی و بیچارگی و نهایت …نمی دونم. نهایت یه پدیده ی عجیب. نهایت وابستگی در نهایت بی نیازی.

دوستتون دارم, خوش بگذره, به امیددیدار

هستی, هستی, می آیی. از من نزدیکتر, از نفس همیشگی تر, از جان خواستنی تر.
در گریزم, هر لحظه, هر ثانیه.
از تو نه, که هرگز در پی کسی نبوده ای.
از خودم در گریزم, که تو را در خود زندگی می کنم.

صورت تو جان می گیرد, از همیشه پیدا تر. و در تمام وجود من جاری می شوی. نه حضورت, که حضورت هرگز به اندازه ی عدم ات دلپذیر نبود.

آینه بودی و نقش من را به من می نمودی, و من پس از آن, همه جا آن نقش را باز دیده ام.
همه جا نشسته ای, جاری هستی, و من تو را می بینم. نه سخنی با تو می گویم, نه نگاهت می کنم, و نه می نویسم.

می دانم, نباشی تهی می شوم, تهی. و می دانم راز بودنت در نبودن توست.
هزار باره دانسته ام,
راه شده ام, بر من قدم می گذاری و می روی. و این, تنها راه همگام بودن است.

دوستتون دارم, خوش بگذره, به امید دیدار