گريز

گريز

يك رايحه اينجاست, به روشني حس اش مي كنم. روي تمام چمن هاي خيس خورده ي باراني.

باز مي گريزم, گريز از چه..نمي دانم. به كجا يا كدامين زمان..نمي دانم…

گريز از آنچه كه زمان و مكان نمي شناسد, به كدامين زمان و مكان در دنيايي كه زنداني زمان است و در تسخير مكان..

مي گريزم, هرگز با من نبوده , و شگفتا هرگز از من جدا نبوده است. و من در اين عجب كه چرا از آنچه با من نبوده است مي گريزم و چگونه از آنچه هرگز از من جدا نبوده است توان گريزم خواهد بود.

باز باران بر چمن ها مي بارد و رايحه را به مشامم مي رساند. ديوانه ام مي كند. به گريز مي داردم,‌ گريز از آنچه هرگز بامن نبوده و هرگز از من جدا نبوده است, گريز به زمان و مكان از آنچه كه در بند زمان و مكان نيست…

مي گريزم, مي گريزم, از آنچه نمي شناسم و ماهيت اش را نمي دانم, از يك حس, از دردي كه تمام رايحه هاي دنيا در من بر مي انگيزند, از دردي كه به هر بهانه اي, به هر تلنگري, دلم را مي فشارد, گريز امانم نمي دهد و دست آخر هنوز در مبدا گريز گاهم, خسته تر, درمانده تر, نوميد تر از گريز..

به چه مي گريزم, به كجا…گريزگاهي نيست.
———————–
این رو بخونین:
دلم میخواد بشینم و فیلم مادر از علی حاتمی را ببینم!
برم توی زیرزمین خونه و تابلو عکس آقام را بندازم گردنم، و بگم آقام هم مُرد از بس که پیر شد. توی فکر و خیالهای آبجی کوچیکه غرق بشوم،دلم میخواد انقدر صدای کمانچه اول فیلم طولانی بشه تا قلبم را ببرد.

از وبلاگ سهرابه. یهو خیلی به دلم نشست. خیلی. خیلی از دل بلند شده بود.
کلا چیزی که من از وبلاگ سهراب می پسندم اینه که به نظرم میاد خیلی خیلی حرف دلش رو میزنه. و عجیب صداقت و رک و پوست کنده بودنش رو می پسندم.

دوستتون دارم, خوش بگذره, به امید دیدار

7 Responses

  1. کتبالو جان ب

    ه گل آقا بگو بساط فوتبال تو خونه ما ردیفه، البته اگر تو ساعات کاری نباشه!!! تو خونه منتظر

    شم برای فوتبال های یورو ۲۰۰۴، دیش و کیبل هر دو هست.

  2. من یه وقتهایی خیلی

    دلم تنگ میشه برای همه چی بیشتر از همه پدر و مادرم. یه جورایی انگار میترسم که از دستشون ب

    دم خدای نکرده. یا فکر میکنم وظیفه من نیست الآن که باهاشون باشم. خلاصه از این حرفا! برا هم

    ین خیلی حرفای سهراب به دلم نشست. راستی میدونی چرا کامنت نمیشه براش گذاشت؟